ابراهیم منصفی (رامی)
ابراهیم منصفی، مشهور به «رامی»، شاعر، ترانهسرا، خواننده و نوازنده گیتار از بندرعباس بود که ۱۶ آذر ۱۳۲۴ (۷ دسامبر ۱۹۴۵) در این شهر زاده شد و ۱ تیر ۱۳۷۶ (۲۲ ژوئن ۱۹۹۷) در همانجا چشم از جهان بست. او از چهرههای اثرگذار فرهنگ موسیقی جنوب ایران است که شعر و موسیقی را در روایتهای روزمره بندرعباس به هم پیوند زد و با تکیه بر لهجه و واژگان بومی، بیانِ شخصی و بیپیرایهای را در ترانه پدید آورد. رامی در فضای چندفرهنگی بندر—جایی میان آیینها، ریتمهای دریایی و دادوستد فرهنگی—صدایی ساخت که هم ریشه در فولکلور بندری داشت و هم رگههایی از بلوز و موسیقی لاتین را در خطوط ملودیاش انعکاس میداد. سادگی سازبندی (عمدتاً گیتار)، تمرکز بر کلمه و روایت، و نگاه اجتماعیِ لطیف، امضای آثار اوست.
منصفی گرچه در زمان حیات کمتر فرصت نشر رسمی گسترده یافت، اما جهان شعری و موسیقاییاش پس از درگذشت از طریق گردآوریها و بازخوانیهای متعدد شناخته شد و اکنون بخشی از حافظه جمعی بندرعباس و هرمزگان است. ترانههایی چون «گلِ سفیدِ مریم»، «ای یار»، «نازنین یار» و «سکوتِ گرم» نمونههایی از پیوندِ زبان محلی با حسوحال شهریاند که در عین سادگی، عمق عاطفی و تصویریِ چشمگیری دارند. نفوذ رامی از مرزهای محلی فراتر رفته و نسلهای بعدیِ ترانهسرایان و خوانندگانِ جنوب از شیوه روایت، واژگان، وزن و لحن او الهام گرفتهاند؛ تا آنجا که بسیاری او را نمادِ ترانه شهریِ بندرعباس میدانند و نامش با هویت موسیقایی این شهر گره خورده است. امروز رامی نهفقط بهعنوان یک هنرمند، که بهمثابه پدیدآورندهِ روایتی زنده از زیست بندر، همچنان شنیده و بازخوانی میشود؛ صدایی که میان موج و باد، از کوچههای بندر میگذرد و در حافظه موسیقایی ایران ماندگار مانده است. 
