محمد روهنده
محمد روهنده با آن لحنِ صمیمی و اجرای بیتکلّفاش، یکی از چهرههای محبوب پاپ/بندری از دههٔ هفتاد به اینسو بود؛ صدایی که میان قواعد پاپِ شهری و چاشنیِ لهجهٔ بندری تعادلی نرم ایجاد میکرد. از «حالا بیقراروم» تا «نازنین یار»، آنچه روهنده را متمایز میکرد نه فقط انتخاب واژهها، که شیوهٔ روایت بود؛ انگار کنار مخاطب مینشست و از دل یک روز عادی تعریف میکرد که چرا دلتنگ است، چرا امید دارد، و چگونه بندر با همهٔ شلوغیاش هنوز گوشهای برای عاشقی دارد. روهنده محصول دورهای بود که استودیوهای کوچکِ خانگی و سالنهای جمعوجور، فرصت دیدهشدن به صداهای محلی میدادند؛ او از همین فضا برخاست و با پشتکار، به آنتنهای فراگیر رسید. محبوبیتش نه بر پایهٔ شایعات که بر دوش اجراهای پیوسته و ارتباط نزدیک با مخاطب بنا شد؛ و تا امروز، اسمش برای بسیاری معادلِ «ترانهٔ بندریِ خوشاحساس» است. 
